‘Ons huis is onze thuis’
06/02/26
Silviu en zijn vrouw Georgiana groeiden op onder het strenge regime van het communisme in Roemenië. Silviu koesterde al vroeg de droom om het Roemeense platteland te verruilen voor een leven in het buitenland, wat hij uiteindelijk samen met zijn jeugdliefde ook deed.
Georgiana en Silviu
‘De contacten via de school en de hulp van onze buren zijn goud waard’
Het leven in Roemenië ten tijde van het communistische regime werd gekenmerkt door schaarste en onzekerheid. Silviu Tăujan wilde in de voetsporen treden van de mensen die na de val van de Berlijnse Muur naar het buitenland trokken. Ook zijn vader moedigde hem aan. Toch zou het nog bijna 18 jaar duren voor hij zijn jeugdliefde zover kreeg om de grote stap samen te zetten.
Het beslissende duwtje
Pas nadat ze haar studies tot endocrinologe (hormoonspecialist, red.) had afgerond, stond Georgiana open voor het idee om vrienden en familie achter te laten. Het beslissende duwtje kwam in 2018. Een bevriend Roemeens koppel uit Wezembeek-Oppem verhuisde toen naar Zwitserland en hun appartement kwam vrij. Hun enthousiaste verhalen trokken Georgiana over de streep. Silviu vond al snel werk als ingenieur in Brussel en kort daarna pakten ze, samen met hun vierjarige zoon Filip, hun koffers om een nieuw leven te beginnen in België.
De eerste maanden in WezembeekOppem waren een rollercoaster van emoties. Silviu kon meteen aan de slag, maar Georgiana moest eerst haar artsendiploma laten erkennen, wat een moeizaam en lang traject bleek. ‘Drie maanden daarvoor was ik nog arts, ineens werd ik huisvrouw’, lacht ze wrang.
Via een oud-collega startte ze een paar maanden later een stage in het Brugmann-ziekenhuis. Niet lang daarna kon ze er aan de slag als arts: ‘Het gaf zo veel energie om weer te kunnen werken, ook al was het in het begin nog niet op het niveau van mijn diploma. Het heeft twee jaar geduurd voor mijn diploma was erkend en ik weer officieel als endocrinologe kon werken. Mentaal was dat heel zwaar. Ook de taalbarrière bleek een grote uitdaging. Voor mijn werk was het belangrijk om de taal snel en goed te beheersen.’
Een nieuwe thuis
Ook voor zoon Filip was de overstap een sprong in het diepe: een nieuwe taal op een plek waar hij nog niemand kende. ‘In het begin vond ik het spannend dat niemand mijn taal sprak, maar al snel leerde ik Frans en werd ik goede vrienden met een klasgenoot uit Letland. Ook via judo en tennis leerde ik veel andere kinderen kennen’, vertelt Filip.
Wezembeek-Oppem is een kleine gemeenschap. Dat zorgt ervoor dat vriendschappen ook tussen ouders gemakkelijk ontstaan. ‘Als je hier aankomt, leer je al snel andere ouders kennen via de school. Ze organiseren nu en dan dagen waarop ouders samen kleine klusjes opknappen. Dat heeft me enorm geholpen in het begin’, zegt Georgiana. ‘Onze buurt organiseert ook af en toe een garageverkoop. Naast een uitwisseling van afgedankte spullen is dat vooral een moment om met je buren in contact te komen en in gesprek te gaan’, vult Silviu aan. ‘We kregen in het begin ook veel hulp van onze buurvrouw Birgitta en van een collega’, gaat Georgiana verder. ‘Ze hielpen ons bijvoorbeeld met onze papieren voor de gemeente of mijn werk en met allerlei praktische vragen die we hadden. Die hulp was goud waard. Ook de werkgever van Silviu bracht heel wat administratieve zaken voor ons in orde.’
De families van Silviu en Georgiana wonen nog in Roemenië. Gelukkig komen ze regelmatig op bezoek, net zoals hun oude vrienden. Tijdens de zomermaanden gaan ze ook vaak met een grote groep op reis. ‘Dat is altijd fijn, maar een restaurant voor vijftien personen boeken is niet altijd evident’, lacht Silviu. ‘De bezoeken aan onze familie lijken soms wel een marathon om iedereen te zien.
Tegenwoordig zeggen we ook niet langer dat we ‘thuis op bezoek gaan’, maar dat we ‘in Roemenië op bezoek gaan’. Onze thuis is nu hier. Zeker sinds we ons eigen huis kochten en verbouwden, is ons thuisgevoel compleet.’
De stad die nooit slaapt
De culturele verschillen zijn soms opvallend, soms subtiel. ‘In België is de administratie allesbehalve eenvoudig, maar mensen zijn hier zelden ongeduldig. Vergelijk dat met Roemenië: daar word je eerst beboet en daarna pas gewaarschuwd’, vertelt Silviu. Tegelijk helpt de openheid van de Belgische samenleving: ‘Iedereen spreekt hier wel een beetje Engels of Frans en mensen zijn doorgaans bereid om te helpen. Of het nu gaat om inschrijvingen op school of een parkeerboete.’
‘De wijken zijn hier ook veel groener, opener en rustiger’, vult Georgiana aan. In het begin kon ik ook amper slapen van de stilte. Boekarest is een stad die nooit slaapt, daar is dag en nacht leven op straat. Als we hier na acht uur ‘s avonds nog iemand op straat zien wandelen, grappen we altijd onder elkaar dat dat zeker en vast een buitenlander is.’
Tips voor nieuwkomers
Wat zouden ze andere buitenlanders aanraden die in Wezembeek-Oppem willen komen wonen? ‘Wissel vooraf ervaringen uit met iemand die hier al woont en leer het leven kennen als inwoner en niet als toerist’, zegt Silviu overtuigd. ‘En probeer niet alles te plannen: soms helpt het om gewoon te springen!’ Georgiana besluit: ‘Je mist je familie, zeker in het begin, maar met elke stap geef je jezelf de kans om nieuwe roots te planten. Ons huis is onze thuis.’
tekst: Dirk Vandervelden
foto: © Tine De Wilde
artikel uit uitgekamd februari '26
