‘148 landen later blijft de honger naar de wereld’
10/03/26
‘De wereld is een boek en wie niet reist, leest maar één bladzijde.’ Het is het levensmotto van Etienne De Nil (78), een geboren wereldreiziger. We ontmoeten hem in zijn thuisbasis Wezembeek-Oppem, net terug van een reis naar Sri Lanka, dat onlangs werd getroffen door cycloon Ditwah. Etiennes reiskoffers staan standby in de woonkamer voor zijn volgende reis, want ondanks de lange lijst landen die hij bezocht, zo’n 148, zijn er nog plekken waar hij naartoe wil.
Wacht niet tot morgen: het reisadvies van een geboren wereldreiziger
Vanuit Zaventem de wereld rond
‘Veel van mijn reizen maakte ik voor mijn werk,’ vertelt Etienne. ‘Ik werkte 40 jaar in de luchtvaart. In 1969 begon ik als verkoper bij Sabena, waar ik na enkele jaren product manager werd voor Azië. 15 jaar in het buitenland volgden, met opdrachten in Kameroen, Griekenland en het Verenigd Koninkrijk. Daarna keerde ik, samen met mijn gezin, terug naar België en werkte ik hier nog enkele jaren als commercial vicepresident.’
‘In 2001, tijdens het faillissement van Sabena – een periode waar ik minder goede herinneringen aan heb – ondersteunde ik de curator bij de doorstart naar SN Brussels. Daar bleef ik tot mijn pensioen dezelfde functie uitoefenen. Toen ik op 60-jarige leeftijd met pensioen ging, startte ik nog een eigen bedrijf als consultant voor de toeristische sector en gaf ik nog een tiental jaar les in Louvain-la-Neuve aan studenten toerisme.’
Meer dan postkaarttoerisme
‘Tussen al dat reizen voor het werk door, maakte ik natuurlijk ook reizen puur voor mijn plezier. Daar draait het uiteindelijk om. Mijn allereerste reis maakte ik toen ik 17 was, met een vriend naar Palma. Maar de wereld is intussen serieus veranderd. Sommige landen zijn vandaag niet meer toegankelijk, ze zijn te duur geworden of overspoeld door massatoerisme.’
‘Ik raad mensen altijd aan om niet aan ‘postkaarttoerisme’ te doen. Toon interesse in het land dat je bezoekt: lees je vooraf in, bezoek lokale musea of ngo’s. Zo bezocht ik in Cambodja een organisatie die ratten opleidt om achtergebleven bommen uit de Vietnamoorlog op te sporen. Want ook vandaag gebeuren er nog altijd ongelukken, vooral met jonge kinderen die op het veld zulke projectielen oprapen.’
Tussen natuurwonderen en wereldsteden
‘Mijn interesse gaat zowel uit naar natuur als cultuur. Wat natuur betreft, kan ik putten uit een lange lijst hoogtepunten: de zoektocht in Nieuw-Zeeland naar de kiwi, een vogel die enkel in het donker actief is. Het ontroerende schouwspel van pasgeboren schildpadden op een Maleisisch strand die hun weg naar zee zochten. Snorkelen tussen de reuzenmanta’s in de Indische Oceaan. Een ontmoeting met een zilverruggorilla in Rwanda. Het lavameer van de Nyiragongo in het oosten van de Democratische Republiek Congo. De gekleurde sterrenhemels in de Atacamawoestijn… De lijst is eindeloos.’
‘Ook steden leverden talloze onvergetelijke momenten op. In Laos was ik diep onder de indruk van de ochtendstoet van bedelende monniken. In India stond ik stil aan de oever van de heilige rivier in Varanasi, waar vrouwen hun was doen terwijl even verderop een crematie plaatsvindt. Sommige iconische plekken die ik vroeger bezocht, zijn vandaag niet meer toegankelijk. Begin jaren zeventig kon je in New York bijvoorbeeld nog tot helemaal bij het vuur in het Vrijheidsbeeld gaan: een reis die ik samen met mijn vader maakte.’
Wacht niet tot morgen
‘Reizen kent geen leeftijdsgrens. Ik nam mijn grootmoeder mee op haar allereerste vlucht naar Griekenland toen ze 90 was. Ik zeg altijd tegen mensen: wacht niet tot je pensioen om te vertrekken, doe het nu. Zeker als het om de meer vermoeiende reizen gaat. En ja, reizen kost geld. Ik heb daarin veel geluk gehad dankzij mijn loopbaan, maar voor veel mensen is het ook een kwestie van de juiste prioriteiten stellen. Reizen verrijkt je op een manier die totaal anders is dan eender welke materiële rijkdom. De ervaringen die je opdoet door te reizen zijn zo bepalend voor je wereldbeeld. Neem nu China, dat ik persoonlijk als een democratische dictatuur beschouw. Wat ze daar realiseren, is ronduit indrukwekkend. Als je met je eigen ogen de Hongkong–Zhuhai–Macau-brug ziet, begrijp je het meteen: die brug is 42 kilometer lang. In 2009 zijn ze gestart met de bouw, in 2018 werd ze in gebruik genomen. Ter vergelijking: ze zijn in 2023 begonnen met de renovatie van het viaduct van Vilvoorde, amper 1,7 km lang, met als doel klaar te zijn in 2031.’
‘Mensen vragen me vaak om een boek te schrijven over al mijn ervaringen. Dat zal tijd vragen. Mijn kelder én mijn cloud zitten vol foto’s. Toch wil ik er graag werk van maken, vooral om anderen zin te geven om zelf te vertrekken. Maar eerst wil ik misschien nog een paar plekken bezoeken die op mijn top travel list staan: Oezbekistan, Bhutan, Paaseilanden, Polynesië, het Titicacameer in Peru … Zolang het lukt, blijf ik vertrekken.’
tekst: Karla Stoefs
foto: © Tine De Wilde
artikel uit uitgekamd maart '26
