Van Wezembeek-Oppem naar het Verre Oosten
01/09/26
We draaien het perspectief eens om: van België naar het buitenland. Peter Cammaerts en zijn gezin hebben al een hele weg afgelegd. In 2016 verhuisde hij met zijn gezin vanuit Wezembeek-Oppem naar Lille, Yokohama en uiteindelijk Seoul. Daar woont het vijftal ondertussen drie jaar.
‘We kiezen bewust voor een leven in het buitenland’, vertelt Peter. ‘Die keuze evalueren we regelmatig met het hele gezin. Terwijl mijn vrouw en ik de finale beslissing maken, houden we zeker ook rekening met de mening van de kinderen. Ze worden wat groter, het zijn ondertussen allemaal tieners, en in het buitenland wonen heeft op hen ook een grote impact.’
Opgroeien in het buitenland
In hun jonge leven zijn de kinderen al een aantal keer in een totaal nieuwe omgeving beland. ‘Een klassieke vriendengroep waarmee je samen opgroeit, zoals veel kinderen in België die hebben, is voor hen minder vanzelfsprekend’, weet Peter. ‘Maar daartegenover staat dat de kinderen gewoon geraakt zijn aan verandering en zich snel aanpassen aan een nieuwe omgeving. Kinderen van expatfamilies ontmoeten regelmatig nieuwe klasgenoten en vrienden. En zien er uiteraard ook vaak weer vertrekken. Internationale scholen spelen daar bewust op in en delen de kinderen bijvoorbeeld elk jaar in nieuwe klasgroepen in. Zo blijft een vaste vriendengroep nooit in dezelfde klas en vermijden ze dat er een leegte achterblijft als je beste vriend of vriendin het land verlaat.’
Meer voordelen dan nadelen
Niet alleen voor de kinderen is de aanpassing aan een nieuwe omgeving uitdagend. ‘De omgangsvormen zijn hier anders dan in België. Mensen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam, maar zijn bijvoorbeeld niet altijd even direct. Daardoor moet je vaak tussen de lijnen lezen. Op de werkvloer zijn ook de lokale hiërarchische gewoonten voelbaar. Mensen die ouder zijn, of in een hogere functie, krijgen vaak eerst het woord’, legt Peter uit.
Leren omgaan met die culturele verschillen vraagt tijd. ‘De eerste zes maanden is alles nieuw en spannend, maar vraagt de aanpassing ook veel energie van het gezin. Zelfs boodschappen doen of het openbaar vervoer nemen moet je allemaal opnieuw ontdekken’, vertelt Peter. Daarom maakt het gezin pas na een jaar de balans op. ‘Pas dan evalueren we of we op die plek willen blijven of dat er aanpassingen nodig zijn. In het begin ervaar je veel kleine tegenslagen en uitdagingen. Maar zodra je daar doorheen bent, worden de voordelen groter dan de nadelen. Dan kun je echt beginnen te genieten en de lokale cultuur absorberen.’
‘Laat het eerste jaar op je afkomen’
Buitenlandse wezens
Doordat er in Oost-Azië weinig immigratie is in vergelijking met Europa, worden buitenlanders soms echt als buitenlandse wezens aangekeken. De identiteitskaart heet er ook letterlijk Alien Registration Card. Peter is zich ervan bewust dat hij met zijn gezin als buitenlander in het land is, past zich aan de lokale gewoonten aan en probeert de basis van de lokale taal te leren.
Bij het gezin thuis blijft de voertaal wel bewust Nederlands. ‘Onze kinderen volgen ook één keer per week Nederlandse les omdat we merkten dat lezen en zeker schrijven voor hen moeilijk zou worden zonder extra lessen op regelmatige basis.’
Een sociaal netwerk opbouwen
Nieuwe vrienden maken in het buitenland is niet eenvoudig. Vriendschappen opbouwen vraagt tijd, taal en wederzijds vertrouwen. ‘Het is vooral de taal die een barrière blijft’, zegt Peter. ‘En de gewoonte om mensen thuis uit te nodigen is hier veel minder vanzelfsprekend. Daarom speelt het sociale leven zich vaak af binnen de expatgemeenschap of via de school en sport.’
Zijn vrouw vormt een onmisbare schakel in het gezinsleven en in het uitbouwen van een sociaal netwerk. Zij kan momenteel geen betaalde activiteiten doen, maar is de drijvende kracht achter het gezins- en schoolleven. Ze zit in het oudercomité, helpt evenementen organiseren en vangt thuis veel op. ‘Zonder haar steun zou dit ook niet mogelijk zijn’, vertelt Peter. ‘Je moet daar echt met twee voor zijn. De beslissing om in het buitenland te leven, is voor ons nooit een individuele keuze geweest, maar altijd een gezinsproject.’
Band met België
Hoewel het gezin al jaren in het buitenland woont, blijft de band met België sterk. Wezembeek-Oppem blijft voor Peter een echte thuis. Hij groeide er op, zijn moeder woont er nog altijd en ook veel vrienden wonen nog steeds in de buurt. Elk jaar komt het gezin op bezoek om contact te houden met familie en vrienden. ‘We willen dat onze kinderen zich toch thuis blijven voelen in België’, zegt Peter. ‘Voor hen is het als een vakantiebestemming, waar ze door iedereen in de watten worden gelegd. Mijn vrouw blijft vaak zes tot acht weken per jaar met de kinderen, terwijl ik zelf een kortere periode blijf tijdens de zomermaanden.’
Stap voor stap verder
Op de vraag hoelang ze nog in Korea blijven, antwoordt Peter voorzichtig. De huidige opdracht in het buitenland werd recent verlengd en voorlopig blijft het gezin nog zeker een aantal jaren in Zuid-Korea. Daarna volgt opnieuw een evaluatie. Terugkeren naar België blijft op termijn de bedoeling, al sluiten ze niets uit. ‘Zeg nooit nooit’, glimlacht hij. ‘Barcelona staat al jaren bovenaan op onze verlanglijst, maar mijn werkgever heeft daar spijtig genoeg geen kantoor.’
Tekst: Dirk Vandervelden
Foto: © Peter Cammaerts
Uit: uitgekamd september 2026
