Kasteel de Burbure

‘De oorsprong van het domein gaat vermoedelijk terug tot de 12e eeuw. Historische bronnen vermelden dat er toen al een versterkte site was in Wezembeek. Het huidige kasteel kreeg waarschijnlijk pas in de tweede helft van de 16e eeuw vorm als comfortabel buitenverblijf.’

‘Sinds 1695 is de naam de Burbure verbonden met het kasteel. In dat jaar kwam het domein in handen van ridder Gaspard de Burbure de Wesembeek, een van de voorouders van mijn overleden echtgenoot, Hélin de Burbure de Wesembeek. Hij erfde het kasteel op zijn beurt van zijn vader, Philippe de Burbure de Wesembeek.’

Wat betekent het kasteel voor jou?

‘Het is een plek vol herinneringen. Een moment om nooit te vergeten is de geboorte van mijn jongste zoon hier. Samen met onze twee zonen hebben Hélin en ik hier veel mooie jaren doorgebracht. Onze kinderen hadden het geluk op te groeien in een landelijke omgeving, vlak bij de hoofdstad.’

‘Die mooie momenten compenseren de pijnlijkere tijden. Want dit kasteel brengt me ook terug naar het laatste levensjaar van mijn echtgenoot. Hoewel hij dat jaar palliatieve zorg kreeg, is hij hier tot het einde blijven wonen. Daar was hij bijzonder dankbaar voor. Elke ochtend – gedurende dat hele jaar – bedankte hij me daarvoor.’

‘Verder associeer ik het kasteel vooral met de belofte die ik mijn overleden man deed: ik heb me geëngageerd om zorg te dragen voor deze plek zodat ze later in goede staat aan onze zonen doorgegeven kan worden. Al eeuwenlang wordt het kasteel van generatie op generatie overgedragen. Ik voel het dan ook als mijn verantwoordelijkheid om die traditie in ere te houden.’

Wat is jouw favoriete plek in het kasteel of op het domein?

‘Zie je die boom daar, vlak bij het bruggetje over het water? Dat is waar ik het liefst vertoef. Mijn man en ik hebben er samen heel wat tijd doorgebracht. Je hebt er een prachtig uitzicht op het water. Op die plek voel ik me sterk verbonden met de natuur. Voor mij is natuur levensnoodzakelijk. Als mens vergeten we soms dat we er deel van uitmaken, maar wij zijn natuur. Reden genoeg dus om de natuur die ons rest te koesteren, te beschermen en door te geven aan de generaties die na ons komen.’

‘Ik doe wat ik kan om mijn steentje bij te dragen. Zo werken we samen met Edouard, een lokale landbouwer die zijn schapen hier laat grazen. In plaats van het gras voortdurend te maaien en zo groene woestijnen te creëren, laten we de schapen gedurende korte tijd op kleine percelen grazen. Daarna verhuizen ze naar een volgend stuk terrein.’

‘Deze manier van werken sluit aan bij de principes van regeneratieve landbouw en is bijzonder waardevol voor de biodiversiteit. Dat is net het wonderlijke aan de natuur: hoe minder we haar proberen te beheersen, hoe meer ze ons verrast met haar veerkracht, schoonheid en rijkdom. Daarom is het onbegrijpelijk dat er vandaag nog steeds gebruik wordt gemaakt van onkruidverdelgers zoals Roundup. Zulke producten hebben een nefaste impact op zowel de biodiversiteit als onze gezondheid.’

‘Als je de natuur de ruimte geeft, ontstaan de mooiste dingen. Zo laten we bomen die omvallen en geen gevaar vormen gewoon liggen. Ze worden een voedingsbodem voor zwammen, een schuilplaats voor insecten en uiteindelijk ook een bron van voedsel voor vogels. Het is een natuurlijke kringloop, waarin alles met elkaar verbonden is en bijdraagt aan het grotere geheel.’

Zie ik het goed dat je een ring draagt met daarop het wapenschild van de gemeente Wezembeek?

‘Het symbool op mijn ring is het wapenschild van de familie de Burbure van Wezembeek-Oppem. Het bestaat uit een ankerkruis waarvan de horizontale en verticale lijnen even lang zijn. Dat zou verwijzen naar een voorouder die lang geleden een pelgrimstocht naar Jeruzalem maakte. Er is inderdaad een link met Wezembeek. Het wapenschild van de gemeente is gebaseerd op dat van de familie de Burbure. Zo leeft de eeuwenoude band tussen de familie en de gemeente vandaag nog steeds verder.’

Stel dat de muren van het kasteel konden praten, wat zouden ze ons vertellen?

‘Ze zouden ons het inzicht meegeven dat de wereld voortdurend verandert, maar dat echte waarden – familie, trouw en verbondenheid – de tijd weten te trotseren en hun betekenis behouden. Generatie na generatie.’

Aan welke waarden denk jij dan vooral?

‘Voor mijn echtgenoot was plichtsbesef enorm belangrijk. Hij gaf onze jongens die waarde al op jonge leeftijd mee. Hij wilde hen duidelijk maken dat ze niet alleen verantwoordelijkheid dragen voor dit domein, maar ook voor de gemeenschap waar ze deel van uitmaken. Zijn overtuiging was dat je niet zomaar op deze wereld bent, maar dat je de plicht hebt om de mensen en de omgeving rondom je een beetje beter achter te laten dan je ze hebt aangetroffen.’

‘Die waarden had hij zelf meegekregen van zijn ouders en grootouders, die hem leerden dat verbondenheid, dienstbaarheid en verantwoordelijkheid hand in hand gaan. Het is dan ook geen toeval dat de familie de Burbure doorheen de jaren meerdere burgemeesters van Wezembeek voortbracht. Ook waren er familieleden die tijdens de oorlog actief waren in het verzet en daarbij het leven lieten. Hun namen staan vandaag vereeuwigd op de gedenkplaat aan de Sint-Pieterskerk.’

Wat betekent het voor jou om zorg te dragen voor een historisch domein zoals dit kasteel?

‘Het is een grote verantwoordelijkheid, zowel praktisch als financieel. Er kruipt ontzettend veel tijd, energie en toewijding in. Dat brengt soms stress met zich mee, maar die gaat ook weer voorbij. Voor mij staat deze plek vooral symbool voor een rijke familiegeschiedenis en de kernwaarden die mijn man zijn hele leven heeft uitgedragen. Dat de familie er al meer dan vier eeuwen in slaagt dit domein een toekomst te geven, is op zich al een bijzondere verwezenlijking. Ik hoop dan ook dat we die traditie nog lang kunnen voortzetten. Laat ons voor de volgende 400 jaar gaan.’ (lacht)

‘Dit domein werkt als een magneet: het geeft richting, betekenis en een gevoel van verbondenheid. Het nodigt ons uit om verder te kijken dan onszelf en herinnert ons eraan dat we deel uitmaken van een verhaal dat veel groter is dan één persoon of één generatie. Dat besef is misschien wel het grootste geschenk dat deze plek ons geeft.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © TDW
Uit: uitgekamd september 2026