Vrijwilliger van de maand: Alain Van Ophalvens
05/11/26
Alain Van Ophalvens (58) past niet in één vakje. Hij werkt in het recyclagepark van onze gemeente, houdt van metal en alternatieve muziek en trekt in zijn vrije tijd graag de natuur in als vogelspotter. Ook is hij al vijf jaar vrijwilliger op muziekfestivals
'Je hoeft niet iedereen te overtuigen van jouw manier van leven'
'Mensen helpen, hen een fijne ervaring bezorgen én tegelijk trouw blijven aan jezelf: zo kijkt Alain naar vrijwilligerswerk en het leven. ‘Ik ben vijf jaar geleden met vrijwilligerswerk op festivals begonnen. Meestal zijn het metalrockfestivals, zoals Graspop, Alcatraz en de Lokerse Feesten. Wij staan frontstage en doen publieksbegeleiding. We vangen vooral crowdsurfers op. Dat kan behoorlijk fysiek zijn. Maar we zijn vrijwilligers, geen security. Dat onderscheid is belangrijk. Door mijn vroegere werk in de security weet ik wat wel en niet mag. Op zo’n festival beginnen we om elf uur ’s morgens en soms zijn we tot twee uur ’s nachts bezig. Tussen de optredens door is er tijd om iets te drinken of zelf naar een groep te luisteren. Ik kies mijn festivals ook uit: de muziek moet mij liggen. Metal, rock, new wave, alternatieve muziek. Wat ik er mooi aan vind, is de sfeer. Iedereen mag er zichzelf zijn. Niemand die oordeelt.'
‘Mijn advies is simpel: koop wat je nodig hebt en gebruik het tot op de draad’
Niet te veel regels
'Vroeger deed ik ook vrijwilligerswerk in een rusthuis en een instelling. Ik ging met bewoners naar de markt, de bibliotheek of de winkel. Maar dat soort vrijwilligerswerk vraagt regelmaat. Je kunt niet de ene week wel komen en de volgende niet. Ook bij Natuurpunt en een club van vogelliefhebbers heb ik me ingezet. Alleen hou ik niet van te veel regels, zeker niet als ze niet stroken met het gezond verstand. Soms grijpen ze te veel in. Kijk naar mijn tuin: die laat ik bewust verwilderen. Zo voelen de vogels zich hier beter thuis. De natuur ligt me nauw aan het hart. Als ik op het recyclagepark zie hoeveel er wordt weggegooid, maakt me dat triest. Mijn advies is simpel: koop wat je nodig hebt en gebruik het tot op de draad. Zo leef ik zelf ook. Maar ik probeer niet te oordelen of te veroordelen. Daarin is de dalai lama mijn grote inspiratiebron. Ik heb hem ooit horen zeggen dat hij probeert mensen de weg te wijzen, maar wat ze met zijn advies doen, is aan hen. Je hoeft niet iedereen te overtuigen van jouw manier van leven. Zelf zoek ik graag de rust en de natuur op, onder meer in Wales. Daarom noem ik mezelf een Keltische boeddhist. Mijn grote droom? Met mijn zoon naar Santiago de Compostela stappen. En mocht het er nooit van komen, dan heb ik die droom tenminste gehad.’
Tekst: Karla Stoefs
Foto: © TDW
Uit: uitgekamd november 2026
