Van de zorg naar het houtatelier: Charlotte Altdorfer

Als iemand Charlotte tien jaar geleden had verteld dat ze ooit als schrijnwerker aan de slag zou gaan, had ze dat waarschijnlijk weggewuifd. Mensen helpen was haar roeping. Maar na het overlijden van haar zus Rosalie lukte het haar niet meer om een ziekenhuis binnen te stappen. Ze moest op zoek naar een ander pad, dat haar uiteindelijk terugbracht naar haar jeugd.

’s Nachts de straat op

Charlotte Altdorfer: ‘Ik groeide op in Wezembeek-Oppem, in de cohousinggemeenschap La Placette, vlak bij de Kam. We waren thuis met zes kinderen, ik ben de oudste. Mijn zus Rosalie werd te vroeg geboren en had een ernstige motorische beperking. Ze kon niets zelfstandig en de zorg voor haar bepaalde in grote mate ons gezinsleven. Het is dan ook niet verwonderlijk dat bijna al mijn broers en zussen voor een opleiding in de medische sector kozen.’

Na haar opleiding verpleegkunde ging Charlotte aan de slag bij de sociale spoeddienst in Brussel. ’s Nachts trok ze met een mobiel team de straat op om dak- en thuisloze mensen medische zorg toe te dienen. ‘Dat werk was bijzonder intens. Tijdens mijn opleiding had ik geleerd hoe belangrijk het is om mensen opnieuw perspectief te bieden. Maar de mensen die wij ontmoetten, waren vaak alles kwijt: hun gezondheid, hun woning, familie en soms zelfs alle hoop. Het gevoel dat ik zo weinig aan hun toestand kon verhelpen, begon steeds zwaarder te wegen. Het ondermijnde mijn eigen gezondheid.’

Arabische kinderliedjes

Na een tijd in Nederland voor het werk van haar man en een korte terugkeer naar België, verhuisde het gezin voor drie jaar naar Marokko. Het gezin dompelde zich helemaal onder in de Marokkaanse cultuur.

‘Arabisch leerde ik van de vrouw van een bakker. Elke week kreeg ik eerst les en daarna kookten we samen. Ze nam me mee naar familiefeesten en nodigde me uit voor allerlei bijeenkomsten. Op elke uitnodiging zei ik volmondig ja. Daardoor werd ik echt opgenomen in de gemeenschap.’

Tijdens haar verblijf gaf Charlotte les in anatomie en medische terminologie aan een verpleegschool en deed ze vrijwilligerswerk in een privékliniek. ‘Daar ontdekte ik hoe anders de gezondheidszorg er georganiseerd was. Zo gebeurde ongeveer 80 % van de bevallingen via een keizersnede. Poedermelk werd sterk gepromoot. En wie niet kon betalen, kreeg ook geen hulp. Heel confronterend.’

Toen Charlotte zwanger werd van hun tweede kind, keerde het gezin terug naar België. ‘We kochten een huis op de Lange Eik, dicht bij familie en vrienden. Toch was de overgang groter dan verwacht. In Marokko stond onze deur altijd open. Er was voortdurend bezoek, altijd leven in huis. Hier was het plots veel stiller.’

Na haar terugkeer ging Charlotte opnieuw aan de slag in Brussel, ditmaal in een huisartsenpraktijk in Sint-Gillis. ‘Dat was opnieuw een fijne werkplek. Er was nog tijd om echt naar de mensen te luisteren en hen de aandacht te geven die ze nodig hadden.’

De kentering

‘Drie jaar geleden overleed mijn zus Rosalie aan een longontsteking. Dat was een bijzonder verdrietig moment voor onze hele familie. Tegelijk was het ook waardevol dat we nog één laatste keer samen voor haar konden zorgen.’

Die laatste zorg kreeg een heel persoonlijke invulling. ‘Mijn vader en mijn broers Boris en Simon zijn allemaal schrijnwerker. Zij maakten zelf haar kist uit zorgvuldig uitgekozen hout. Mijn moeder en ik naaiden de binnenbekleding van wit linnen. De hele familie was betrokken bij dat proces. Ondanks het verdriet is dat een warme herinnering gebleven.’

Na het afscheid besefte Charlotte dat ze niet meer naar de zorg kon terugkeren. ‘Het lukte gewoon niet meer. De zorg voor anderen was voor mij te sterk verbonden met de zorg voor mijn zus. Ik moest op zoek naar een nieuw pad.’

Dat nieuwe pad lag dichter bij haar jeugd dan ze zelf had verwacht. ‘Als kind hielp ik mijn vader vaak in zijn schrijnwerkerij. Ik vond dat altijd fijn en ik ben iemand die graag nieuwe dingen leert. Dus besloot ik de sprong te wagen en schreef ik me in voor een driejarige opleiding houtbewerking.’

Intussen zit Charlotte in haar derde jaar en loopt ze stage bij schrijnwerker ‘Marc Escaliers de Style by Alex’. Het atelier bevindt zich in de Van Severenlaan en is vrij te bezoeken op de Dag van de Ambachten op 15 november.

Een vrouw in de schrijnwerkerij

De reacties zijn soms verrassend. ‘Veel mensen kijken nog op als een vrouw voor schrijnwerkerij kiest. Het blijft een beroep dat vaak als typisch mannelijk wordt gezien. Sommige machines vragen inderdaad wat kracht, maar met de juiste techniek en wat extra spiertraining lukt dat prima.’

Voor Charlotte gaat haar keuze verder dan alleen een nieuw beroep. ‘Ik wil tonen dat vrouwen veel technischer zijn dan ze zelf vaak denken. Vrouwen onderschatten hun mogelijkheden nog te vaak. Daarnaast spreekt ook het hergebruik van materialen me enorm aan. Van een oude deur opnieuw een kast maken uit respect voor de boom waar het hout ooit vandaan kwam.’

Toch ziet ze zichzelf later niet alleen in een atelier werken. ‘Mijn vader werkte vaak alleen, maar ik weet nu al dat dat niets voor mij is. Ik heb mensen nodig. Ik haal energie uit ontmoetingen, samenwerken en verhalen delen. Die verbondenheid loopt als een rode draad door mijn leven. Daarom droom ik ervan houtbewerking te combineren met een sociale opdracht. Hoe dat er precies zal uitzien, weet ik nog niet, maar ik voel dat daar mijn toekomst ligt.’

Tekst: Karla Stoefs
Foto: © TDW
Uit: uitgekamd november 2026