Simon Hampton: van Engeland naar Wezembeek-Oppem
10/11/26
De weg van Simon Hampton naar België, van het dorpje Pangbourne in het zuiden van Engeland, begon met een fascinatie voor Europa en internationale samenwerking. Onderweg vond hij niet alleen een job, maar ook zijn gezin en een thuis in onze gemeente.
‘Toen ik de White Cliffs van Dover kleiner zag worden, wist ik dat het een enkele reis was’
Als kind trok Simon met zijn ouders geregeld op vakantie naar het Europese vasteland. Toch was het niet meteen duidelijk dat hij zelf ooit buiten Engeland zou wonen. Na zijn eerste universitaire opleiding ging hij aan de slag in de financiële sector in Londen. Maar dat vond hij minder interessant. ‘Na twee jaar koos ik daarom opnieuw voor de universiteit. Daar groeide mijn interesse voor Europese aangelegenheden.’
Simon zag een mogelijke piste: werken voor de Britse overheid en daarna proberen om bij de Europese Commissie aan de slag te gaan. ‘Ik werkte uiteindelijk twee jaar voor de Britse regering in Londen en kreeg vervolgens de kans om naar België te komen. Na een korte periode bij de Europese Commissie stapte ik over naar een internationaal bedrijf in Brussel, want terugkeren naar Engeland was voor mij geen optie.’
Hij herinnert zich nog levendig hoe hij al zijn bezittingen in een bestelwagen had geladen en naar de boot reed. ‘Toen ik de White Cliffs van Dover kleiner zag worden, wist ik dat dit een enkele reis was.’ Simon besloot in België te blijven.
Bijna twintig jaar lang werkte hij als lobbyist, een job die goed aansloot bij zijn interesse in Europese politiek en internationale contacten.
‘Je ontdekt een land pas echt door ernaar te kijken als een inwoner, niet als een toerist’
Een ontmoeting in Zuid-Duitsland
Nog vóór zijn definitieve verhuis naar België had Simon al een belangrijke Vlaamse connectie. In 1991 nam hij deel aan een zomerschool in Zuid-Duitsland. Hij wilde er niet alleen meer leren over Europese thema’s, maar ook zijn Duits verbeteren.
‘Aan de universiteit bracht ik veel tijd door met Franstalige studenten in het Maison Française in Oxford. Ik kreeg er de smaak van talen te pakken en wilde daarna ook Duits leren. De zomerschool leek daarvoor de ideale gelegenheid.’
Daar ontmoette hij Liesbeth, een Vlaamse juriste die eveneens geïnteresseerd was in Europese dossiers. ‘Op de trein naar München begon ik te twijfelen of de zomerschool wel een goed idee was en wat ik gemeenschappelijk zou hebben met de mensen die zich voor zo’n eigenaardige activiteit inschreven. Achteraf bekeken was het logisch dat het mensen zoals ik zouden zijn. Liesbeth was een van hen.’
Het was liefde op het eerste gezicht, maar ze wisten het niet van elkaar. Na de zomerschool keerde Simon terug naar Engeland en zij naar Vlaanderen. Een jaar lang schreven ze elkaar brieven. Toen Simon vervolgens voor zijn werk naar België verhuisde, werd het gemakkelijker om elkaar te zien.
Lokale gids
De eerste jaren woonde Simon in Brussel, in het begin alleen, na anderhalf jaar samen met zijn geliefde. Na ongeveer vier jaar in onze hoofdstad verhuisden ze naar Wezembeek-Oppem. ‘De keuze was heel praktisch: ik wilde kunnen pendelen naar Brussel. We zochten iets betaalbaars én droomden van een tuin voor de kinderen.’
België was voor Simon geen onbekend of moeilijk land. Bij zijn verhuis had hij bovendien een groot voordeel: zijn partner kende er de weg. ‘Ze hielp me met de noodzakelijke administratie, het openen van een bankrekening en de inschrijving bij de gemeente. Dat is eenvoudig als iemand je vertelt wat je moet doen.’
Voor zijn werk kwam Simon onmiddellijk terecht in de Europese bubbel. Die internationale omgeving vormde, zeker de eerste jaren, een belangrijk deel van zijn sociale leven. Later leerde hij via zijn vrouw ook haar familie en vrienden kennen. Zo groeide zijn leven hier geleidelijk buiten de Europese instellingen en lobbywereld.
Ook taal speelde een rol om zich hier thuis te voelen. ‘Ik leerde het Nederlands vooral via mijn gezin. Mijn vrouw spreekt sinds de geboorte van onze kinderen Nederlands met hen en met haar familie spreek ik in het Nederlands. We kijken ook samen naar de Vlaamse televisie. De eerste reeks die ik samen met mijn gezin op tv volgde, was Heterdaad. Sinds covid zijn de Vlaamse media mijn belangrijkste bron om op de hoogte te blijven van de actualiteit.’
Hobby’s als hefboom
Simon is een trouwe bezoeker van de Kam. Hij nam er een tijdlang deel aan de conversatiegroep en pikt er regelmatig een voorstelling mee. ‘De Kam is een fijne plek waar ik me heel welkom voel. Op woensdag ga ik er vaak iets drinken met mijn vrienden, een heerlijk blond Kambier bijvoorbeeld en ’s zondags ga ik lopen met de loopclub. Zulke activiteiten hebben me ook veel geholpen om de taal te leren. Hobby’s zijn daarnaast een ideale manier om als nieuwkomer nieuwe mensen in de gemeente te ontmoeten.’
De gouden raad van Simon voor wie zich in België komt vestigen, is om naar het land te kijken als een inwoner van het land en niet als een toerist. Zo ontdek je het land pas echt. Voor Simon zelf is Wezembeek-Oppem intussen veel meer dan een handige uitvalsbasis voor Brussel. Het is de plaats waar hij met zijn gezin een huis, een tuin, vrienden en een dagelijks leven uitbouwde. De jongeman die ooit vanuit zijn dorp in Engeland naar het Europese vasteland vertrok, kwam hier uiteindelijk thuis.
Tekst: Dirk Vandervelden
Foto: © TDW
Uit: uitgekamd november 2026
