‘Rumba is een muziekgenre, maar ook een levenshouding’

Rumbaristas serveert feestelijke ritmes

Na een zomertournee die hen tot in Canada en naar het Sziget Festival in Hongarije bracht, laten de Rumbaristas ook in Wezembeek-Oppem de zomer nog wat langer duren. Met muzikanten die elkaar vonden tussen Borgerhout en Barcelona, laten ze het publiek nu al bijna tien jaar wegdromen naar warmere oorden, waar tot in de late uurtjes gedanst wordt op broeierige feestjes.

Om je een idee te geven van de sfeer: voor de opnames van hun titelloze debuutalbum deed het viertal een beroep op producer David Bourguignon, bekend van zijn werk als drummer en percussionist van Manu Chao’s Radio Bemba Sound System. De band ontstond twee jaar eerder toen drummer en percussionist Roel Poriau en accordeonist en trompettist Thomas Morzewski met hun Orchestre International du Vetex optraden in Doornik. Daar was de Spaanse gitarist en zanger Willy Fuego toen in residentie met zijn band Amparanoia. Roel Poriau herinnert zich die avond nog goed: ‘Na het concert zijn we samen beginnen te jammen. Zo is het idee ontstaan om met een project in een kleinere formatie te beginnen, met ook nog bassist Tomas De Smet erbij, met wie ik al lang bij Think of One speelde.’

De klik tussen jullie en Willy Fuego was er dus niet alleen op muzikaal, maar ook op persoonlijk vlak. Roel Poriau: ‘Rumba is een muziekgenre, maar ook een soort levenshouding. Het gaat erom dat je elke dag ‘pakt zoals hij komt’. In die manier van leven en spelen kunnen we ons alle vier vinden. Dat is ook wat de band en de optredens zo plezant maakt.’

Als Belgisch-Italiaans-Spaanse groep leiden de Rumbaristas een nomadisch bestaan. ‘Rumba’ betekent dan ook ‘reizen’. ‘Reizen is inderdaad een belangrijk onderdeel van die levenshouding. Mensen ontmoeten, samen van het leven genieten, iets drinken, eten en dansen … Dat zijn de dingen die ertoe doen en die ook voor inspiratie zorgen. Want op muzikaal vlak brengt iedereen natuurlijk zijn eigen muzikale bagage mee. Willy komt echt uit de Catalaanse rumba, maar speelt ook in reggae-, ska- en calypsobands. Thomasino – zo noemen we Thomas Morzewski – is een echte fanfarist, die ook heel erg thuis is in Balkanmuziek en in Zuid-Italiaanse muziek, omdat hij getrouwd is met een Siciliaanse. Tomas De Smet en ik hebben dan weer veel in Marokko en Brazilië gezeten, en spelen ook graag jazz, punk en rock.’

Rumba is dus de verbindende factor in een voortdurend evoluerende mix van stijlen. ‘We vertrekken bijna altijd vanuit de Catalaanse rumba, die zelf al een versmelting van Spaanse en ZuidAmerikaanse muziek is. Maar we noemen Willy Fuego soms lachend ‘de Spaanse Morrissey’. Omdat hij echt een songsmid is wiens liedjes levenslust, plezier en humor uitstralen, maar ook romantisch, sentimenteel en melancholisch kunnen zijn. Terwijl wij dat muzikaal dan wat steviger aanzetten. Een gezapige latinoband zijn we in ieder geval niet.’

Hoe komen de nummers tot stand in zo’n diverse groep? ‘Wij zijn een langeafstandsband. Willy woont in Barcelona, Thomas Morzewski in Lens en Tomas en ik in het Antwerpse. Meestal geeft Willy een aanzet en als hij dan in België verblijft, nemen we wat ideeën op in mijn studio. Zo bouwen we een soort maquette met bijvoorbeeld een gitaarriffje en een strofe, waar Thomas en ik dan grooves bij zoeken, tot we iets hebben dat Willy ook leuk vindt. Thomasino sleutelt op de toetsen mee aan de melodie en zingt soms ook in het Italiaans.’

‘Als we allemaal nog eens samen zijn voor een optreden, een soundcheck of een repetitie, zetten we de nummers helemaal in elkaar. Er moet dan veel gebeuren op korte tijd. Maar dat is net zo plezant. Een deel van de fun is dat we met de gitaar en de trompet overal kunnen repeteren, ook backstage rond een tafel. Zonder andere instrumenten, behalve de palmas – onze handen – en onze stem.’

In Wezembeek-Oppem brengen jullie het programma Rumba Perdida, met niet alleen muziek, maar ook beelden en verhalen. ‘Rumba Perdida is een aangepast programma dat we gemaakt hebben om in cc’s te kunnen spelen. Het verschilt niet heel erg van onze liveshows. Maar onze goede vriend, videokunstenaar Richie Tejada uit Barcelona, die ook onze videoclips heeft gemaakt, komt mee en toont projecties van de Spaanse diaspora in West-Europa en oude rumbabeelden. We vertellen ook een beetje over de nummers en over de geschiedenis van het genre.’

Julie zijn in jullie thuis. Is het publiek overal even warmbloedig? ‘Ik moet zeggen dat we heel goede ervaringen hebben met Rumba Perdida. Ook met een zittend en wat ouder publiek kan het een feest worden, waar mensen duchtig klappen en zingen. We voelen ook dat mensen daar behoefte aan hebben. Maar natuurlijk is het overal anders, op allerlei gebieden. Alleen al de uren: in Spanje ga je zelden om acht uur ’s avonds ergens spelen. (lacht)

Mogen we binnenkort nog nieuw werk van Rumbaristas verwachten? ‘We hebben in mei de single Sin tu Calor uitgebracht in samenwerking met de Australische zangeres Pauline Maudy. Zij verenigt Joodse en Marokkaanse roots. Dat is dus weer een nieuwe versmelting, die meteen een tof nummer heeft opgeleverd. De bedoeling is dat we na de zomer nog verder werken aan nieuw materiaal. Heel concreet is dat nog niet, maar er ligt nog heel wat op de plank.

tekst: Michaël Bellon
foto: ©Karolina Maruszak
uit: uitgekamd september 2025