‘Niet meer in het centrum van je wereld staan, verandert je perspectief’

‘Mijn vorige albums waren steevast een mix van observaties en biografische teksten’, zegt John Blek (38) vanuit Cork, de Zuid-Ierse stad waar de zanger woont met zijn vrouw en hun 9 maanden oude dochter. ‘Dit keer ben ik voor inspiratie alleen bij mezelf te rade gegaan. De plaat kwam uit net voor ik vader werd. Zelf niet meer het centrum van de wereld zijn, verandert je hele perspectief.’ Was Cheer Up een reflectie op donkere tijden uit zijn leven, dan laat opvolger Midnight Ache, die in januari verschijnt, een geëngageerder geluid horen. Tijdens zijn passage in de Kam zullen nummers uit beide albums passeren, zoals de nieuwe single 747.

‘Dat nummer gaat over een verloren liefde en is de voorloper van Midnight Ache. De titel verwijst naar die momenten waarop je in het midden van de nacht wakker wordt en denkt: wat is er toch allemaal aan de hand met de wereld? Maar eerder dan er zoals Billy Bragg of Woody Guthrie een protestlied aan te wijden, zing ik over de emotionele impact. Ik heb de plaat grotendeels samen met The Broken Strings opgenomen, die me in België zullen vergezellen. Ik leerde altviolist Filip Sommer en cellist Moritz Brümmer kennen in de zomer van 2022, tijdens een project in het Duitse Dresden. We brachten een gezamenlijk album uit en toeren nu vaker samen. Niet alleen als muzikanten, maar ook als vrienden.’

Of hij weet waarom zijn ambachtelijke muziek steeds meer lijkt aan te slaan in het Vlaamse folkcircuit? ‘Ik weet het zelf eigenlijk niet, maar geniet er wel van. We hebben in Ierland misschien een rijke livemuziekscene, maar jullie beschikken over een ongelooflijk goed uitgebouwd netwerk van cultuurcentra. Dat bovendien goed onderhouden wordt door mensen die er met veel passie voor hun vak werken en die er, net zoals ik, van overtuigd zijn dat mensen livemuziek nodig hebben. Het zorgt ervoor dat we even uit onze dagelijkse routine kunnen stappen en onze zorgen vergeten.’

Eigen nummers

Zijn carrière begon toen hij van zijn moeder op zijn 16e een gitaar cadeau kreeg, waarop hij al snel zijn eigen liedjes componeerde. ‘Ik ben de zoon van 2 onderwijzers zonder muzikale achtergrond, maar toch werd ik gebeten door de microbe. Ik herinner me nog goed dat Good Riddance van Green Day de eerste song was die ik mezelf aanleerde op gitaar. Maar nummers van anderen begonnen me al snel te vervelen. Ik kon het origineel toch niet overtreffen. Eigen werk kon ik wel ineens doen klinken zoals het moest.’

In zijn beginjaren deed Blek alles zelf. ‘Er waren amper sociale media. De sector zat anders in elkaar. Als beginnende artiest probeerde je je liedjes nog op de radio te krijgen. Niet alles moest snel snel. Het resultaat is dat ik traag ben kunnen groeien. Daar zie ik nu vooral de voordelen van in. Ik heb nooit een echte doorbraak gekend of momentum gehad. Maar mijn carrière was wel consistent. Ik doe dit niet voor de aandacht of het geld, maar omdat ik graag optreed en muziek maak. Amper 3 keer heb ik kort een andere job gehad. Sinds mijn 18e treed ik op in bars. Kende Ierland niet zo’n levendig publeven met veel livemuziek, was me dat waarschijnlijk nooit gelukt. Het is hard werken, maar ik put er veel voldoening uit.’

De uitgepuurde versie

Intussen is Blek enorm geëvolueerd als liedjessmid en performer. ‘Probeerde ik vroeger zo luid als Glen Hansard te klinken, zo intiem als Damian Rice of zo enthousiast als de volgende grote stadionact, dan hoop ik nu vooral als mezelf te klinken. Van mijn 21e tot mijn 28e was ik de frontman van John Blek and the Rats. Dat was een meer energieke, wat agressievere versie van mezelf die ik sinds mijn 30e ingeruild heb voor een meer pure versie.’ Die pure versie denkt niet dat hij in zijn nieuwe rol als vader nog 100 shows per jaar zal spelen.

‘Op dit moment voelt op tournee gaan meer als vakantie. Het is minder extreem dan het leven met zijn korte nachten dat ik thuis leid’, besluit hij lachend. ‘15 jaar geleden droomde ik van 50 à 70 shows per jaar in clubs met een capaciteit van 200 bezoekers. Daar ben ik nog niet, maar nu ik meer tijd met mijn gezin wil doorbrengen, klinkt dat wel als een duurzaam spoor voor de toekomst.’

tekst: Tom Peeters
foto: © Salmon Bookings
uit: uitgekamd oktober 2025