‘Ons avontuur had ook een sociale dimensie’
29/05/26
Dit jaar werd Thomas Vanderhaeghe 40 en dat vierde hij op een wel heel bijzondere manier. Hij nam deel aan de Marathon des Sables: een loodzware tocht van 270 km door de Marokkaanse Sahara. Wat begon als een licht roekeloos idee groeide uit tot een verhaal over doorzettingsvermogen en menselijkheid.
Thomas liep de Marathon des Sables
Meer dan een persoonlijke uitdaging
‘Vorig jaar zat ik met een jeugdvriend op een barbecue’, vertelt Thomas. ‘We zouden allebei 40 worden en dachten eraan om samen iets te organiseren. Na wat zoeken ontdekten we dat de Marathon des Sables net zijn 40e editie vierde in april 2026. We keken naar elkaar: zullen we?’
Die jubileumeditie bleek meteen ook de zwaarste: 270 kilometer door de woestijn, verspreid over 7 dagen, volledig zelfvoorzienend. ‘Op Facebook zag ik tegelijkertijd een oproep van de organisatie, getiteld “Du sable dans les yeux”. Zij laten mensen met een beperking deelnemen aan extreme sportevenementen. Dit jaar ging het om Léon, een jongen met een zeldzame degeneratieve ziekte. Hij zou de tocht afleggen in een aangepaste rolstoel van meer dan 60 kg, begeleid door een team. Aansluiten bij hen voelde meteen juist: zo kreeg ons avontuur een sociale dimensie en werd het meer dan een persoonlijke uitdaging.’
Gedisciplineerde voorbereiding
De voorbereiding nam 9 maanden in beslag. ‘Ik had net een knieoperatie achter de rug, maar mijn chirurg zag het als een prima vorm van revalidatie’, zegt Thomas. ‘Mijn loopcoach Nicolas Peeters stelde een strak trainingsschema op en ook het team van Uperform ondersteunde me.’
Daarnaast volgde Thomas hot yoga bij Yogaroom om soepel te blijven en werkte hij maandenlang aan het verharden van de huid op zijn voeten. ‘Lopen in zand zorgt voor enorme wrijving, met blaren en kwetsuren tot gevolg.’ Ook de hitte moest hij simuleren. ‘Thuis zette ik mijn hometrainer in de badkamer en ik draaide de verwarming op het maximum. Mijn kinderen, Augustin en Louise, vonden dat hilarisch.’
Naast de fysieke training was er de logistiek. ‘Je moet alles zelf dragen, dus elke gram telt. Mijn rugzak woog 8,5 kilo, waarvan 5 kilo gevriesdroogde maaltijden. Mijn enige luxe: wat M&M’s en een minikussen van 140 gram.’
Toch sloeg vlak voor het vertrek de twijfel toe. ‘Ik voelde me niet klaar, noch fysiek, noch mentaal of logistiek. Hoe bereid je je voor op iets wat je niet kunt inschatten? Maar mijn kinderen geloofden er rotsvast in. Dus onder hun aanmoediging namen we het vliegtuig naar Marrakesh en trokken we vandaar de woestijn in. Na enkele dagen acclimatiseren in berbertenten was het zover.’
6 etappes, 270 km, 35 graden
‘De adrenaline is enorm. Hoe zwaar het ook is, je loopt in een roes. Toplopers gaan voor de tijd, maar voor de meesten – zeker in onze groep met Léon – draait het om samen de finish halen. Je moet natuurlijk binnen een tijdslimiet blijven (minimum 3,5 km/u). Achteraan in de marathon loopt er een dromedaris mee (zoals een bezemwagen, red.) en als die je inhaalt, is het voor jou voorbij.’
‘We wilden vooral Léon veilig en waardig door de woestijn loodsen’
‘Bij vier etappes kregen we na afloop te maken met urenlange zandstormen. Je komt dan uitgeput in het kamp aan, wil eten en slapen, maar dat lukt niet. De tenten zijn open, het zand waait overal binnen en door de wind klappert alles zo luid dat eten of slapen onmogelijk is.’
De zwaarste etappe was die van 100 kilometer. ‘Voor ons betekende dat 30 uur onderweg zijn, met amper een half uur rust. ’s Nachts loop je in complete duisternis, enkel je hoofdlamp verlicht de grond voor je voeten. Dat is een vreemde ervaring: je hersenen beginnen je parten te spelen. Sommige lopers hallucineren, gooien hun rugzak weg of gaan in het zand liggen. Net dan wordt het belang van een groep duidelijk. De zorg voor elkaar is cruciaal.’
Doorzetting, focus en solidariteit
‘Onder zulke extreme omstandigheden leer je elkaar écht kennen. Het schept een band voor het leven’, zegt Thomas. ‘Je ontdekt ook dat je grenzen veel verder liggen dan je denkt. Wat onmogelijk lijkt, lukt toch dankzij doorzetting, focus en solidariteit.’
Tijdens de tocht valt de buitenwereld volledig weg. ‘Er is geen gsm-bereik, geen afleiding. Je kunt je focussen op één doel: samen de finish halen. Voor ons kwam daar nog bij dat we Léon veilig en waardig door de woestijn wilden loodsen. Voor hem was dit nog vele malen zwaarder.’
Intussen is Thomas weer thuis, waar zijn kinderen hem enthousiast opwachtten. ‘Met Augustin heb ik afgesproken dat we samen een tocht maken als hij 18 wordt en ik 50. Ik denk dat ik mijn beide kinderen heb aangestoken met het loopvirus. Ze deden met hun vriendjes al mee aan de Walibi Run. Want dat is het leuke aan lopen, je kunt het alleen doen, maar samen met anderen moedig je elkaar aan. Een klein bericht in de WhatsApp-groep van Wezembeek-Oppem, en je treft elkaar om enkele kilometers samen te lopen.’
En nieuwe doelen dienen zich al aan. ‘Ik schreef me in voor de 20 km door Brussel en de Fox Run die hier in de gemeente start. Want één ding is zeker: dit verhaal krijgt nog een vervolg.’
Tekst: Karla Stoefs
Foto: © Marathon des Sables, TDW
Uit: uitgekamd juni 2026
