Gemeenschapscentra Gemeenschapskrant
‘Het mooiste aan dit project was het contact met de buurt’
27/02/25
Vorig jaar werden in de lente verschillende nutskasten in Wezembeek-Oppem voorzien van kleurrijke streetart met als thema lokale fauna en flora. In opdracht van de gemeente werd dit project begeleid door het Leuvense streetartcollectief Treepack. Een van de deelnemende kunstenaars was Daniël Oeyen (1967), een geboren en getogen inwoner van Wezembeek-Oppem. We spraken met hem over zijn ervaring met dit bijzondere project.
Kunst op 3 nutskasten door Daniël Oeyen
De wijze raad van een leraar
‘Als kind was ik voortdurend aan het tekenen. Op school was er eigenlijk maar één vak dat me echt lag: tekenen. Helaas was dat maar één uur per week. Mijn leraar Engels, Paul De Raedt (intussen jammer genoeg overleden), die ook in Wezembeek-Oppem woonde, was niet alleen een uitgesproken anglofiel, maar ook gepassioneerd door kunst. Hij zag mijn passie en moedigde me aan om een school te zoeken die beter bij me paste. Zo kwam ik terecht op Sint-Lukas in Brussel, waar ik in het hoger middelbaar grafisch ontwerp kon studeren. Dat bleek mijn redding, want in die opleiding stonden tekenen en lay-out centraal.’
‘Na mijn afstuderen begon ik als zelfstandige en kreeg ik vooral opdrachten voor de lay-out van magazines, affiches en platenhoezen. Die afwisseling lag me wel, maar als freelancer loop je snel tegen grenzen aan. Ondertussen had ik samen met mijn vrouw Ellen een gezin gesticht, met onze zoon Jaldert en dochter Blijke. Om meer stabiliteit te hebben, besloot ik in loondienst te gaan. Eerst werkte ik bij een communicatiebureau en inmiddels ben ik bij Test-Aankoop aan de slag, waar ik aan hun digitale lees-app werk. Ik maak er deel uit van het team dat de visuele content voor sociale media en de website verzorgt.
Dromen over de jaren 50 en 60
‘Jarenlang had ik nauwelijks nog tijd om te tekenen, en dat begon steeds meer als een gemis aan te voelen. Ik had altijd ideeën en projecten in mijn hoofd, maar zag zelden de kans om ze uit te voeren. Zo is er vlak bij onze woning een ‘pleintje’ waar de G. De Grunnelaan en de Hertogenstraat samenkomen en overgaan in de Potaardestraat. Dat pleintje bestond uit wat groen en een typisch modernistische betonnen bank die onopvallend het pleintje deed aansluiten bij de architectuur van de omliggende gebouwen. Het vormde een schitterend geheel. Maar op een dag was de bank verdwenen. In plaats daarvan stonden er twee grote elektriciteitskasten. Ik was met stomheid geslagen. Zelf ben ik een grote liefhebber van het modernisme van de jaren 50 en 60. De wijk Schone Lucht waar ik woon is er een perfect architecturaal voorbeeld van en straalt het optimisme van die periode uit. Ik verzamel ook allerlei objecten uit die periode. Toen de gemeente een oproep lanceerde om elektriciteitskasten te beschilderen, zag ik mijn kans: ik breng die bank terug, precies op de plek waar ze ooit stond. Pas later ontdekte ik dat het project enkel bedoeld was voor de kleinere nutskasten.’
Een bijzonder dochter-vaderproject
‘Ik beschilderde drie nutskasten, waarvan eentje samen met mijn dochter Blijke, die haar creativiteit vooral beeldend uitdrukt. Het was een uitdaging om een A4-ontwerp op papier te vertalen naar een groot driedimensionaal oppervlak. Vooral de eerste kast vergde veel inspanning, omdat ik de juiste techniek nog moest vinden. Deze kast, vlak bij de Kam, toont een tafereel met alle dieren die regelmatig onze tuin bezoeken en waarvan de vos de meest herkenbare is. Bij de tweede kast, in de Marmotwijk, ging het al een stuk vlotter. Ik schilderde er een marmot op, niet bepaald een lokaal dier, maar gezien de naam van de wijk … Dit tafereel heeft ook een symbolische laag: de bloemen, de zwarte roos, de gele chrysant en de klimop verwijzen naar een onuitgesproken liefde die zich uiteindelijk transformeert in een mooie vriendschap. De derde kast staat in de Maurice Césarlaan. Blijke bedacht onder andere de vos en het hert, waarna ik haar ontwerpen samenvoegde. De afwerking nam zij voor haar rekening. Het werd een bijzonder en waardevol dochter-vaderproject.’
Mag dat wel?
‘Een van de mooiste aspecten van dit project was het contact met de buurt. Het creatieve proces bracht me uit mijn ‘eilandje’ en versterkte mijn verbondenheid met de omgeving. Voorbijgangers – jong en oud – spraken me aan en toonden hun oprechte waardering. Chauffeurs stopten om een praatje te maken, buren kwamen langs met koffie. Zelfs een landbouwer stapte van zijn tractor om te vertellen hoe hij van kunst hield. ‘Schilder er ook een appel op’, stelde hij voor, en hij deelde het verhaal van een bioloog uit de buurt die zijn eigen appelsoort had gekweekt. Natuurlijk waren er ook mensen die zich afvroegen of dit eigenlijk wel mocht. Werken met spuitbussen heeft voor sommigen nog een graffiti-imago. Maar zodra ze het eindresultaat zagen, vonden ze het toch een echte meerwaarde voor de buurt.’
Nooit te laat
‘Het beschilderen van de nutskasten, en vooral de positieve reacties van de mensen, hebben me het vertrouwen gegeven om opnieuw beeldend werk te maken. Het voelde als een terugkeer naar de essentie die ik gaandeweg was kwijtgeraakt: het pure plezier van tekenen, waar het ooit allemaal mee begon. Ik besef nu dat het nooit te laat is om opnieuw te beginnen. Ik ben op een leeftijd waarop ik de sprong durf te wagen om vrijer te werken. Het draait om het loslaten van die drang naar perfectie, om simpelweg tevreden te durven zijn met wat er op dat moment ontstaat. Het gaat erom de speelsheid, de verwondering en een zekere lichtheid te blijven koesteren. Want pas als je jezelf kunt laten verrassen door je eigen werk, als het nieuwe betekenissen onthult en een eigen leven gaat leiden, weet je dat je echt aan het creëren bent.’
Tekst: Karla Stoefs
Foto: ©Tine De Wilde
Uit: uitgekamd maart 2025
