submenu

KAMapé

WIE MAAKT VAN EEN GEMEENSCHAPSCENTRUM EEN BOEIENDE PLEK?

Ontegensprekelijk de vele bezoekers die over de vloer komen voor tal van activiteiten. GC de Kam leeft dankzij zijn bezoekers en wil ze graag beter leren kennen. Daarom gaan we op zoek naar het verhaal achter hen.

Ben jij een van onze bezoekers of wil je graag kennismaken met het gemeenschapscentrum? Dan nodigen we je graag uit voor een boeiende en gezellige babbel  op onze KAMapé.


Daniël Heroes ontdekt de boekenruilkast

Sinds Daniël Heroes leerde lezen is hij lid van de bibliotheek in Wezembeek-Oppem. ‘507 was het nummer van mijn eerste bib-kaart’, weet hij nog. Hij las altijd en veel. ‘Op dit moment liggen er thuis nog zo’n 50 000 bladzijden op mij te wachten. En daarnaast blijf ik ook naar de bibliotheek gaan. Bij mijn studiekeuze twijfelde ik tussen Germaanse filologie en een ingenieursstudie.’ Het werd de ingenieursstudie, maar zijn werk zorgde ervoor dat hij veel in het buitenland verbleef. ‘Onderweg zijn, het wachten in luchthavens zorgde ervoor dat ik veel tijd had om te lezen. Het stimuleerde ook mijn talenkennis waardoor ik oa Spaanse, Italiaanse, Franse, Engelse en Duitse schrijvers in de oorspronkelijke versie kan lezen.’ Hij leest romans, geschiedenisboeken, filosofische werken. ‘Het gaat me daarbij vooral om een antwoord te vinden op de vraag: “Wat drijft mensen er toe om te doen wat ze doen?” Literatuur zie ik als leerschool voor het leven. Boeken helpen om zowel het goede als het slechte in de mens te begrijpen, ze houden ons een spiegel voor. Zorgen voor empathie.’

In de kast: ‘Patria’, van Fernando Aramburu, uitgegeven door Tusquets
‘Het verhaal gaat over terrorisme. In dit geval over de Baskische groepering ETA die tot in 2011 zowel een politieke als een gewapende terreur voerde voor een zelfstandig Baskenland. In het boek volg je twee vrouwen die in hun jeugd goede vriendinnen waren. Van de ene vrouw, Bittori, is haar echtgenoot vermoord door de Eta. De tweede vrouw, Miren, is de moeder van Joxe Mari, die in de gevangenis zit voor zijn banden met de Eta. Bittori verdenkt Joxe Mari van de moord op haar echtgenoot. In het boek krijg je het relaas van hun levens doorheen de 40 jarige Baskische terreur. Liefde, pijn, haat, vervreemding, onbegrip, wrok, vergiffenis, schuld... het zit er allemaal in. Ook de morele degradatie van staatsinstellingen, de lokale Kerk die haar rol niet heeft opgenomen, de schrijver spaart niemand. De kracht van het boek zit in de emotionele uitwerking van de personages. Ze spreken je aan om ‘de andere’ proberen te begrijpen. Wat zij ook doen of zeggen. Je krijgt een antwoord op de vraag: hoe mensen terrorist worden. En al even belangrijk, hoe je moet voorkomen om zelf meegesleept te worden in het geweld, zowel fysiek als verbaal.’

Uit de kast: ‘Oorlog en Vrede’, van Tolstoj ‘Dit is een boek dat ik wel wil herlezen. Ik las het 40 jaar terug. En er zijn wat parallellen met het boek van Aramburu. Het verhaal speelt zich af het Rusland van de negentiende eeuw, tijdens de twee grote Russische oorlogen, die van 1805 en 1812. Tolstoj bouwt het verhaal, net zoals Aramburu, op vanuit enkele families. Ook hier draait alles om het proces van vergeving.’ Het boek telt 1652 bladzijden, dat maakt dus in totaal 51 652 bladzijden te gaan. Succes.

Marthe Jansens ruilt boeken in GC de Kam - een gesprek op de KAMapé

Marthe Jansens (14 jaar) volgt aan het Heilig Hartcollege van Tervuren de richting Wetenschappen. Haar vrije tijd spendeert ze bij de Tervuurse dansschool Split. Daar volgt ze klassieke dans en jazz. Marthe danst op woensdag, donderdag en zaterdag. Tussendoor speelt ze toneel. Op vakantie, als ze wat meer tijd heeft, leest ze boeken.

In de kast: Ballet, uitgegeven door Deltas in de serie Kijk om je heen.
‘Ik kreeg het boek op mijn achtste verjaardag. Ik volgde toen al dansles, en ik dacht dat ik al veel wist over dansen. Tot ik het boek begon te lezen. Het is een informatief boek, waarin je alles over ballet te weten komt. Over de samenstelling van een dansschool, tot het leven van bekende dansers. Er staan ook tekeningen in, zoals die van een bak met hars, het kleverige poeder waar je in stapt om je dansschoenen beter grip te geven. In het boek leer je ook wat Frans zoals demi-plié, relevé ...  Intussen ben ik te oud voor het boek en Camille, mijn jongere zus, turnt. Daarom mag het in de kast. Zo kunnen andere meisjes die van dans houden er evenveel plezier aan beleven als ik.’

Uit de kast: Shock, van Mel Wallis de Vries, uitgegeven door De Fontein.
‘Dit boek lijkt me superspannend. Een vriendin vertelde erover. Het gaat over een meisje, Emma, dat vermist is. Vier vriendinnen van Emma vertrekken samen op vakantie en proberen er toch het beste van te maken. Al gauw gebeuren er vreemde dingen. Ze denken dat Emma’s moordenaar in de buurt is, op zoek naar een nieuw slachtoffer. Op een ochtend vinden ze een van de meisjes dood in het zwembad … Ik ga dit boek op mijn volgende vakantie meenemen; het is echt een boek om aan het zwembad te lezen.’ (KS)

Stagiaire voor Lokale Helden

Laura Dierickx (26) volgt een master culturele studies in Leuven. Als stage voor deze studies zet ze haar schouders onder het project Lokale Helden. Vier maanden lang werkt ze hiervoor samen met het Kamteam. Hoog tijd om kennis te maken met deze jongedame die van aanpakken weet.

Dierickx groeide op in Sterrebeek en ze is er blijven wonen. ‘Ja, ik ben gehecht aan het dorp en de directe omgeving. Ik ging er naar de basisschool, naar de Chiro, en ben nog altijd kernlid van jeugdhuis Tonzent. En de belangrijkste reden: ik leerde er mijn vriend Jeffrey Dirix kennen.’

Dierickx studeerde eerst bedrijfsmanagement. ‘Bij die economische studie ging mijn interesse uit naar vakken als communicatie, multimedia, grafisch ontwerp …, vakken die een creatieve invulling vragen. Maar de non-profitsector spreekt me meer aan dan een sector waarin de focus op winst ligt. Maatschappelijk engagement is voor mij belangrijk. Daarom studeer ik nu gerichter verder.’ Dierickx combineert culturele studies met een halftijdse baan als bibliotheekmedewerkster in Zaventem. ‘Tussen de boeken werken bevalt me uitstekend. Ik heb altijd veel gelezen, met het gangbare dipje in mijn adolescente jaren, maar sinds ik in de bibliotheek werk, lees ik terug meer. Bovendien mag ik er flyers maken en blogberichten schrijven, wat goed aansluit bij mijn studies en interesse.’
Schrijven is ook een van haar passies. In 2010 was ze een van de tien laureaten van Babylons Interuniversitaire Literaire Prijs. Nu volgt ze samen met haar zus een driejarige opleiding Literaire creatie bij Creatief Schrijven. ‘Alle genres komen aan bod en het einddoel is de oplevering van een novelle of een poëziebundel. Dat we naar een einddoel toewerken, is belangrijk. Momenteel kom ik niet verder dan het begin van een verhaal. Ik heb op die cursus al flink leren schrappen, wat niet onbelangrijk is.’ Alsof dat allemaal nog niet volstaat, volgt Dierickx nog een opleiding fotografie bij het CVO. ‘Het lijkt best veel, maar alles hangt samen. Als je een evenement wil opzetten zoals het project Lokale Helden, moet je vaardigheden kunnen combineren. En beeldende communicatie wordt alsmaar belangrijker.’ Haar geheim om al die drukte in goede banen te leiden is planning. ‘Mijn vriend zit evenmin stil; hij is jurist, maar ook pianist. Hij geeft les aan de muziekacademie en is dirigent van het gemengd koor Omnia Cantica in Zaventem.’ (KS)

Kunst en sociaal engagement

Karen De Bliek (36 jaar) maakt sinds september 2016 deel uit van de Kamploeg. Ze zorgt er onder meer voor de nieuwsbrief, de ticketverkoop en de administratie. Bel je naar de Kam, dan is de kans groot dat je haar aan de lijn krijgt. ‘Ik ben blij dat ik hier aan de slag kon. Het werk is gevarieerd en de groep voelt aan als een kleine familie.’

Karen heeft een diploma agogiek aangevuld met cultuurwetenschappen op zak. Eerder had ze uiteenlopende jobs, hoofdzakelijk in de sociale en/of culturele sector. Zo verbleef ze 3 jaar in het Franse dorp Saorge: ‘Via vrijwilligerswerk kwam ik op een prachtige plek terecht, en ik besloot mijn kamer in Brussel in te ruilen voor het zuiden van Frankrijk. Daar was ik eerst bejaardenverzorgster in het plaatselijke rusthuis. Na drie jaar had ik het gevoel dat ik weer naar eigen bodem terug wilde, om hier iets op te bouwen. In Frankrijk heb ik wel de fundamenten van mijn relatie tot de natuur gelegd.’

Een constante in het leven van De Bliek is haar passie voor kunst, waarbij het woord voor haar staat voor dans, muziek, schilderen, fotografie. ‘Dansen doe ik het liefst, met een voorkeur voor improvisatie. Onlangs ontdekte ik het tangodansen en er ging een nieuwe wereld voor me open. Het is prachtige muziek, maar ik heb weinig ervaring met partnerdans. Ik volg ook lessen jazz-zang. Daar sta ik nog in mijn kinderschoenen. Het is niet gemakkelijk, maar ik ben heel gemotiveerd.’ In haar vrije tijd volgt De Bliek ook les aan het video- en geluidsatelier van de Academie in Anderlecht. ‘Tijdens die opleiding mag je aan je eigen projecten werken. Hierin kan ik mijn liefde voor verschillende kunstdisciplines samenbrengen. Op mijn sociaal engagement zit ik te broeden, maar het boek De haat tegen het Westen van Jean Ziegler gaf me een duwtje in de rug, net zoals Liefde in tijden van angst van Bleri Lleshi. Allebei aanraders, in die volgorde.’
Vanaf maart stelt De Bliek schilderijen tentoon in het café van de Kam. ‘Mensen mogen me er zeker over aanspreken. Ik ben benieuwd wat zij er in zien. Zelf vind ik dat ik een kinderlijke beeldtaal heb, waarbij elk werkje een betekenis of symboliek in zich draagt.’ (KS)
 

Boeken ruilen in de Kam

Hilde Moons, medewerker in de bibliotheek van Wezembeek-Oppem, vindt de boekenruilkast een mooi initiatief. ‘Boeken ruilen brengt mensen en boeken samen.’ Moons ruilt twee recent uitgegeven boeken tegen één klassiek werk. Een meer dan faire ruil.

Het eerste boek is een extra groot boek: De bibliotheek - Hoogtepunten uit de wereldgeschiedenis.
‘Een mooi boek over de architectuurgeschiedenis van de bibliotheek. Ik kreeg het bij toeval tweemaal cadeau, vandaar dat ik een exemplaar naar de boekenruilkast breng. De Britse auteurs James W.P. Campbell en Will Pryce bezochten 82 bibliotheken in 22 landen. In het boek staan prachtige foto’s. De mooiste twee bibliotheken vind ik de Soetrabibliotheek in de Mii-Deratempel van Japan en de Tianyikamer in China. Het is een boek om zo nu en dan in te bladeren en er korte stukjes uit te lezen. Het boek neemt je mee op reis. Daar gaat het bij lezen om: reizen op alle mogelijke manieren.’

Het tweede boek is extra klein: We moeten allemaal feminist zijn van de Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie.
‘De schrijfster gaf in 2013 een TEDx-lezing over wat het betekent om vandaag feminist te zijn. Maar het boek bezit een meerwaarde ten opzichte van haar lezing, je leest haar stem juister. In Nigeria zijn vrouwen tweederangsburgers, maar in het boekje haalt ze ook schijnbare details aan die ook hier in het westen gangbaar zijn. Zo krijgt de man altijd de rekening van het restaurantbezoek, is hij ook degene die de wijn proeft, fooien geeft. De boodschap is dat je gendergelijkheid in de opvoeding moet verankeren. Want ook mannen lijden onder die ongelijkheid. Ik heb een kennis die zich liet ombouwen tot man. Plots kreeg ‘de nieuwe hij’ hulp van vrouwen aangeboden. Ze brachten hem soep, ze wilden zijn hemden strijken. Dat is hilarisch, maar tegelijk schrijnend. Er is nog werk aan de winkel.’

Twee boeken in ruil voor één boek uit de kast: De gebroeders Karamazov van Dostojevski.  ‘Dit is het eerste boek dat ik zelf ooit kocht: een klassiek werk dat nog altijd goed leesbaar is. In die Russische romans gaat het om de sfeer, de traagheid van het leven. Midden 19e eeuw stond Rusland voor grote hervormingen. Men voerde binnenskamers ideologische gesprekken. Tegelijk worden de personages tot in het uiterste detail beschreven: hun gemoed, hoe zij denken, wat ze doen, zonder dat het verveelt. Het boek werd recent opnieuw uitgegeven en terecht. Ook jongeren kunnen het appreciëren.’ (KS)

Trouwe bezoekers

Uren hangen deze dames aan de lijn om te overleggen welke voorstellingen ze samen zullen uitkiezen. En dat zijn er behoorlijk wat, want Mathilde, Hilde en Marijke behoren tot ons trouwste publiek.
Hilde komt speciaal voor De Frivole Framboos, Marijke kiest voor het intiem concert met Steven De bruyn en Derek en  Mathilde wil alles zien want ze is heel nieuwsgierig.

Ook op onze filmvoorstellingen zien we ze regelmatig. Ze zijn het meestal eens, films met geweld daar houden ze niet van, van romantiek des te meer.

Na de film of het  concert drinken ze meestal nog een pintje in Café de Kam. Marijke houdt van het donkere Kambier. Samen praten ze dan na over de voorstelling. Soms komen de artiesten bij hen aan tafel zitten. Mathilde, nu 95 jaar oud, heeft zo al een ‘afspraak’ met Raymond van het Groenewoud en De Frivole Framboos. Zij komen haar honderdste verjaardag opluisteren!

Dat het hen jong houdt, lachen ze eensgezind!

Verschillende weken al bezetten Marcel, Linda, Luc en Luc van Erfgoed de witte zaal van GC de Kam. Samen halen ze doos na doos uit de berging. Ze vlooien krantenknipsels uit, klasseren vergeelde foto’s en snuisteren in stapels met documenten. Het hele verleden van Wezembeek-Oppem passeert door hun handen en wordt netjes geordend en geklasseerd voor het nageslacht.

Of ze thuis ook alles bijhouden?

Linda Dierickx schudt het hoofd. Zelf houdt de kleindochter van den ’t Jöl helemaal niks bij. Alles wat niet meer van tel is, vliegt meteen de deur uit. Linda houdt ervan schoon schip te maken. Luc van Paulette van ’t winkelke lacht bij de vraag. Hij blijkt een echte hamsteraar. Niets gaat verloren bij Luc  De Vogelaere. Marcel Croon en Luc Viaene houden er van om thuis alles mooi en netjes te klasseren. Luc V. heeft dan ook een persoonlijk archief.

Over wat hen ertoe drijft het archief van Wezembeek-Oppem bij te houden zijn ze eensgezind. Het houdt hen jong. Samen met de geur van het oude papier komen ook de herinneringen aan lang vervlogen tijden bovendrijven. Aan hoe het was. Aan wie er was. Aan wie zij waren, vroeger.

Laat je gerust door deze mensen inspireren en haal straks het familiealbum boven. Je eindigt de avond vast met een glimlach...

Ook zin in een babbel? Je vindt de KAMapé in onze foyer.

Stel je voor…

Jij bent een leerling van de 2de graad in Mater Dei. Je gaat met je school naar een opvoering van het theaterstuk ‘Sisters’ kijken in het kader van de les Engels. De dag voor de voorstelling krijg je een vreemde vraag voorgeschoteld… ‘Wie wil morgen een gastrolletje spelen?’

Zou jij ja zeggen?

Zou jij het aandurven om naast de ervaren acteurs van de Emerald Isle Theatre Company op de planken te staan? Krijg jij die tekstlijntjes in je hoofd gepompt? Kan jij die op het juiste moment  reproduceren? Met de juiste bewegingen? In het Engels? Met slechts één repetitiemoment? En dat voor 88 medeleerlingen en je leerkrachten? Zou jij dat doen?

Het moet gezegd worden, aan moed en durf ontbreekt het Alix, Charlotte, Tania, Saralina, Philippine en Quinten niet. Lichtjes zenuwachtig, maar vooral heel erg enthousiast zitten ze een uur voor de voorstelling (en vlak voor dat ene repetitiemoment) op onze KAMapé voor een interview. Als dat geen ‘Star Quality’ is :) ! 

Ze verwachten dat het publiek lacht met schelle stemmetjes en dat het verder allemaal wel los loopt. Zo meteen staan ze op het podium als student, hysterische fan, camerahulpje of stagiaire. De spanning stijgt. Quinten brengt nog snel een bezoekje aan het kleinste kamertje en dan begint het publiek al toe te stromen. En wat hen zo gek maakt om deze kans te grijpen? YOLO!

Gelijk hebben ze.  

Alix, Charlotte, Tania, Saralina, Philippine en Quinten, break a leg!

Ook zin in een babbel? Je vindt de KAMapé in onze foyer.

Een dop groot

Aurélie, Margaret en Katherine zijn topmuzikanten in spe en wij mogen vandaag mee naar de gele zaal waar ze les volgen bij Tina. Tina Ceh, geboren in Slovenië, studeerde af als violiste aan het Koninklijk Conservatorium in Brussel. Naast lesgeven in Nox Music School speelt ze ook in het Nox String Quartet en andere orkesten.

Tina weet haar pupillen als geen ander te inspireren en dat merk je aan de ernst waarmee vingertjes over snaren glijden, kinnen tegen instrumenten drukken en hier en daar een frons verschijnt.

‘Vergeet niet te glimlachen!’, maant Tina de meisjes aan. Viool spelen mag dan wel een ernstige zaak zijn, het oog wil ook wat. Al is dat iets wat kleine meisjes maar al te goed weten... Zo maakt Aurélie zich grote zorgen over de schram op haar voorhoofd wanneer ze op de KAMapé kruipt voor de fotosessie. Geef toe, ze staan er allemaal prachtig op!

Wil je Aurélie, Margaret, Katherine en Tina eens horen en zien spelen, stuur ons een mailtje en we houden je op de hoogte!

Ook zin in een babbel? Je vindt de KAMapé in onze foyer.

7000 bekers met popcorn

In de foyer treffen we Lydia Geerons en Christine Moens vrolijk babbelend aan op onze KAMapé. De dames komen kijken naar de film Pride die GC de Kam draait in samenwerking met het Holebifilmfestival. Het is de eerste keer dat Lydia en Christine naar het centrum komen, maar ze hebben er duidelijk zin in. De ene heeft de film al wel een keer gezien, maar vond hem zo subliem dat ze best nog een keer met de ander mee wilde.

‘Kijk!’ Lydia en Christine stoten elkaar aan en wijzen naar de popcornbekers die op de balie staan. ‘Die hebben wij allemaal gevuld!’ Beide dames werken als vrijwilliger bij het Holebihuis en vulden samen met de andere vrijwilligers maar liefst 7000 bekers met popcorn voor het Holebifilmfestival.

Het filmfestival betekent drie weken lang feest in 11 Vlaams-Brabantse steden en gemeenten met film, documentaire, dans en theater rond het holebi- en transgenderthema. En tijdens die weken vind je Lydia en Christine soms ook achter de toog waar ze met veel plezier een  gratis drankje schenken aan de vele bezoekers. Tenzij ze een filmpje meepikken in GC de Kam natuurlijk…

Lydia en Christine, we hopen jullie terug te zien in GC de Kam!

Ook zin in een babbel? Je vindt de KAMapé in onze foyer.

Vanaf nu zijn wij de trotse eigenaars van de KAMapé!

En wij zijn de medewerkers van GC de Kam. Voor wie ons nog niet kent ... geen voorstelling gaat door zonder onze technieker, Rudy. Je dorst laven doe je bij Koen in de cafetaria. Arne zorgt voor een boeiend jeugd- en sportprogramma. Bea en Marleen houden alles rein en net en bij Daisy en Barbara kan je terecht voor tickets en reservaties. Dat alles doen we onder leiding van onze centrumverantwoordelijke, Anne. Samen staan we altijd klaar om jou te helpen.

En wie we nog zijn? Rudy is liefhebber van oldtimers en gitaarspel, Koen zingt wel eens karaoké achter zijn toog, Arne gaat de Rode Duivels achterna en traint ook nog U17 bij KVC Kessel-Lo, Bea wijdt zich binnenkort helemaal aan haar eerste kleinkind, huismus Marleen is een echte Thuis-kenner, Daisy jogt door Wezembeek-Oppem en omstreken, Barbara publiceerde haar eerste kortverhaal en Anne gidst je graag eens door de straten van Leuven.

Nu we onszelf hebben voorgesteld, horen wij graag wie jij bent!


Ook zin in een babbel? Je vindt de KAMapé in onze foyer.

 Maar waar haal je nu zo’n KAMapé?

Een zoektocht op het internet bracht ons naar het verre Kaprijke bij meneer en mevrouw Saelens.  Meer dan 35 jaar geleden kocht de familie Saelens de KAMapé op een  veiling in Maldegem. Hij zou eigendom zijn geweest van een begijnhof, werd vakkundig gerestaureerd en jarenlang gekoesterd.

Nu meneer en mevrouw Saelens verhuizen, nemen ze afscheid van de KAMapé. Niet zonder spijt, want mevrouw Saelens koestert de herinnering aan mooie gesprekken met haar inmiddels overleden zus op diezelfde KAMapé. Als wij haar vertellen wat we van plan zijn met het meubelstuk, blinken haar ogen. Ze vindt het een schitterend idee, belooft ons een bezoek te brengen.

Mevrouw Saelens, het is zover. De KAMapé en de koffie staan klaar!


Ook zin in een babbel? Je vindt de KAMapé in onze foyer.